VLOEIBARE ELEKTRICITEIT

Procaine was natuurlijk niet nieuw, toen het door Huneke in 1925 werd gebruikt. Dit lokaal anaesthetikum in 1905 door Einhorn ontdekt, is met zijn potentiaal van 290 millivolt a.h.w. zoveel als vloeibare elektriciteit. Het wordt al bijna een eeuw als lokaal anaesthetikum gebruikt, omdat het de zenuwleidingen van GEZOND weefsel kort onderbreekt door een soort kortsluiting te veroorzaken. Daarom spreekt de klassieke geneeskunde in dit geval ook van een procaine-blokkade. In de Neuraaltherapie gebruiken we procaine echter ter behandeling van ZIEK weefsel. In dit geval bewerkt procaine geen blokkade, doch bewerkt het juist het opheffen van een blokkade, doordat het elektrische regulatiecircuit weer functioneert. Allergische reacties zijn uiterst zeldzaam en meestal van lichte, voorbijgaande aard. Het is daarbij een opvallende eigenschap van procaine, dat het in het wezen zelf van elke ontsteking aangrijpt. Het werkt niet alleen ontstekingsremmend maar vooral normaliserend op de weefselfunkties, waardoor het weefsel weer in staat wordt gesteld toxines en afvalstoffen te verwerken en uit te scheiden. Hierdoor wordt de ontsteking als afweerreactie van het organisme overbodig.
De werking van het procaine heeft bovendien nog andere belangrijke eigenschappen:

 

1. Procaine heeft een lichte bèta-blokker-werking. Dit betekent dat het alle door sympathicomimetica (met inbegrip van stress) veroorzaakte fysiologische of pathologische reacties afremt. Het werkt antiadrenergisch, anti-histaminisch, vasodilatatorisch, analgetisch en membraamdichtend.


2. Procaine is een exogene, grensvlakactieve substantie. Grensvlaksubstanties zijn een wezenlijk bestanddeel van het cel-milieusysteem. Zij werken als het ware als oplosmiddel voor de polysacharide-proteine-komplexen en de glycoaminoglycanen (de G.A.G's), beide molecuulketens die zeer belangrijk zijn voor energie- en informatieprocessen. Zij maken als het ware het bindweefsel actief. Een verstoring van dit actief bindweefsel, een stoorveld, gaat daarom steeds gepaard met een scheiding tussen de endogene grensvlakactieve stof en het polysacharide-proteinekomplex en de G.A.G's, waardoor energetische en informatieve communicatie en interactie, die ten grondslag liggen aan de basisfysiologie van het leven, niet meer kan plaatsvinden.


3. Procaine heeft - en dat wisten wij reeds - een zeer hoge eigen potentiaal van 290 millivolt. Deze hoge, potentiaal is met name actief bij de ademhalings-enzymen in de cel, met name bij het cytochroom a/a3, het laatste enzym in de interne ademhalingscyclus binnen de mitochondrië van de cel, waar de O-zuurstof uit de lucht de H-waterstof uit de voedselketen oxydeert. Door de inductieve werking van deze hoge potentiaal worden bovendien gedepolariseerde celmembranen bliksemsnel ver boven hun normale spanning van 60-90 millivolt gehyperpolariseerd, hun condensatorvermogen wordt gestabiliseerd en hun membraangeleiding herstelt. Genezing kan nu starten! (LAMERS 1985).

 

Het denkmodel van de vloeibare elektriciteit als verklaring van de werking van lokale anaesthesie en neuraal-therapie is primair niet van F. Huneke en van P. Dosch, de belangrijkste leerling van Huneke, die als eerste het dikke leerboek van neuraaltherapie schreef, dat nu al zijn 14e herdruk beleeft. Dit denkmodel resp. deze verklaring is van de reguliere wetenschap zelf (Fleckenstein, Hardt). Zelf ben ik meer dan 20 jaar actief betrokken bij fundamenteel wetenschappelijk onderzoek naar de grondslagen van de regulatiegeneeskunde in het algemeen en van grondslagen (fundamenten) van de neuraal-therapie- regulatiegeneeskunde vlg. Huneke in het bijzonder. Ik zal op deze plaats niet dieper ingaan op de wetenschappelijke verklaringsmodellen van O. Bergsmann en van H. LAMERS - L. Göring, die binnen de D.A.H. (Deutsche Arbeitsgemeinschaft für Herd - und Regulationsforschung) een verdere diepgang in het begrijpen van bio-regulatie hebben gebracht. De D.A.H. werd in 1949 opgericht. Prof. A. Pischinger met zijn Grondsysteem beschrijving in de vijftiger jaren, werd vanaf de oprichting de belangrijke man, die vanuit de D.A.H. en vanuit zijn Universiteit in Wenen de eerste aanzet gegeven heeft voor de moderne Regulatiegeneeskunde, zoals die heden ten dage voor het voetlicht treedt. Elders (zie óók literatuur), zal ik hierover berichten.